Welkom

Wie zijn wij?

 Repertoire

 Alleen voor mannen

 Activiteiten 

 Welkom

 Links 

 Fotogalerij

 Moorkopjes 

 Login Koorleden


Moorkopjes

Uitgave van Veenendaals gemengd koor MoorSound
verzorgd t/m juni 2014 door Alida Budding, Corrie Gerritsen, 
Dorthy Reijn, Hans Wegen, Lammertine Floor en Ton Ezendam.

Wij doen een greep uit het uitgebreide aantal artikelen en hopen dat die ook voor niet-koorleden interessant zullen zijn.



Uit Moorkopjes nr 23, februari 2010
Een andere kijk op zingen door Ton Ezendam
Het lichaam als muziekinstrument

Heb je je wel eens afgevraagd waarom we als koor altijd zittend oefenen terwijl , zodra we  ‘voor de echt’ zingen, we gaan staan? Misschien vind je het voor je gevoel wel heel logisch maar kun je het wat moeilijk onder woorden brengen. Ruimte voor de adem, hoeveelheid adem is één aspect.  Je kunt je ook voorstellen dat ontspanning  gunstig kan zijn voor je stem maar dat er bijvoorbeeld weinig van overblijft als je er als een pudding bij gaat staan. Een leuk experiment is om zelf eens een paar oefeningen te doen in diverse houdingen om te onderzoeken wat er allemaal bij komt kijken.

Liggend. Ga eerst eens lekker ontspannen op een niet al te zachte ondergrond liggen bijvoorbeeld op een matje of deken op de grond. Dus niet op een zachte matras, dat komt straks. Leg eventueel een dun kussentje onder je hoofd en trek je knieën op. Breng de aandacht naar je adem, adem rustig in en uit, ervaar je ontspanning, met elke uitademing laat je de laatste restjes spanning en onrust in de ondergrond verdwijnen. Daarna laat je vanuit deze ontspanning met elke uitademing zachtjes klank meekomen, bijvoorbeeld een a-klank op een toonhoogte die voor jou prettig voelt. Langzaam maar zeker geef je die klank vorm en volume, open je verder je mond  en laat je ‘m meer naar buiten komen. Geniet van de volheid van de klank. Vraag je af waar je en hoe je die klank voelt, waar ie vandaan komt en wat voor gevoelens die oproept. Laat de klank tenslotte weer langzaam zachter worden en geniet in de stilte nog even van het naklinken van je stem in je lichaam. Als je dit een leuke oefening vond kun je die ook nog eens herhalen op een zachte ondergrond bijvoorbeeld op het (ik neem aan zachte) matras van je bed.

 

Zittend. Ga zitten op een relatief harde ondergrond bijvoorbeeld een kruk. Als je op een stoel (liefst zonder bekleding) zit, ga dan wat voor op de zitting zitten, gebruik geen rugleuning. Zet je voetzolen op de grond. Voel nu dat je op je zitbeentjes zit, even wat op en neer wiebelen helpt wellicht ze te voelen. Op je zitbeentjes zitten helpt je je rug lang te maken en alert te zitten. Maak je nek lang zodat je kruin het hoogste punt van je hoofd wordt. Doe nu de klankoefening zoals je die liggend hebt gedaan. Als je dat helpt kun je je aandacht richten op je bekken. Als je langzaam klank gaat maken kun je ‘bedenken’dat die uit de ‘schaal’ die je bekken vormt, komt. Geniet van de klank. Vraag je af waar je en hoe je die klank voelt, waar ie vandaan komt en wat voor gevoelens die oproept. Laat de klank tenslotte weer langzaam zachter worden en geniet in de stilte nog even van het naklinken van je stem in je zitten.

Ook hier kun je een vergelijkend experiment uitvoeren door hetzelfde eens vanuit je luie stoel te doen.


Staand. Als je goed staat rust het meeste gewicht op de bal van je voeten, zijn je benen gestrekt zonder dat je knieën op slot zijn, is je rug recht, je kin iets naar de borst gericht en je schouders ontspannen. Laat laatste restjes spanning wegvloeien via je benen en voeten naar de grond. Laat langzaam een o-klank komen. Stel je voor dat deze klank begint in je voetzolen en opstijgt door je benen, voel de basis van je voeten en de kracht van je benen in je klank. Onderzoek weer zoals bij de vorige oefeningen. Rond weer langzaam af en voel na in de stilte.

Een vergelijkend experiment, weliswaar lastig, zou kunnen zijn het geheel te herhalen maar dan bijvoorbeeld leunend tegen een muur of staand als een zoutzak.

 

In welke houding en omstandigheid kon jij het prettigst zingen en/of kwam jou stem het beste uit de verf? Heb je ervaren dat je ook liggend en zittend prachtig kunt zingen?

Een belangrijk aspect bij zingen is de juiste spanning. Liggend kun je prima ontspannen maar als de ontspanning te groot wordt heb je niets meer ‘om je tegen af te zetten’, heeft de klank geen bodem. Hetzelfde geldt in een luie stoel of leunend. Een teveel aan spanning daarentegen kan je adembeweging en stembanden maar ook je ‘stemming’  beklemmen. Precies de juiste spanning ligt ergens daartussen en is waar het om draait.

 

Tenslotte, als je liggend kunt zingen met je rug, zittend kunt zingen met je zitbotjes en bekken en staand kunt zingen met je voeten en benen, kun je gerust stellen dat je lichaam één groot muziekinstrument is.

 


Uit Moorkopjes nr 19, april 2009
Muziek, belicht en  vertaald
Waar komen onze noten vandaan?

Latijnse hymne aan Johannes de Doper.

In een bekende scene van de film 'The sound of music' dansen Maria en de kinderen in de tuin rond het  het standbeeld van het gevleugelde paard Pegasus. Ze zingen "Do-Re-Mi.". Een van de kinderen oppert dat het een aantal lettergrepen zonder betekenis zijn. Wat ze zich echter niet realiseert is dat de tekst zijn wortels heeft in de middeleeuwse muziek. De noten komen oorspronkelijk uit de eerste lettergreep van elk van de zes zinnen van de tekst van een hymne aan Johannes de Doper. Het lied werd geschreven door Paolo Diacono (ca 720 - 799).

Ut quaeant laxis,
Resonare fibris,
Mira gestorum,
Famuli tuorum,
Solve polluti,

Labii reatum  

 


Zodat jouw dienaren met hoge stem de wonderen van Uw daden mogen bezingen en de zonden van hun verkleurde lippen geveegd worden.
(Vrij vertaald van een Engelse vertaling. Alleen om de geest weer te geven)

Door de eerste letters van elke zin te gebruiken creëerde de monnik  Guido d'Arezzo (990-1050) dit systeem.
Het wordt nog naar hem genoemd: Aretinische lettergrepen of het Guido Systeem.

Later werd Ut vervangen door de meer zingbare Do en werd de Si of Ti toegevoegd waardoor het huidige zevendelige systeem vervolledigd werd.

         = = = = =

         Muziekweetje

Baby’s vinden het lekker om op de arm mee te dansen of gewiegd te worden op muziek. Het helpt ze ook om een gevoel voor ritme te ontwikkelen. Als een moeder met haar baby op marsmuziek ook echt in een marsritme danst dan herkent de baby dat ritme later beter.

         = = = = =

Koreaanse zangeres breekt duurrecord karaoke: Ze zong 76 uur lang het lied "The Sound of Silence"


 

Uit Moorkopjes nummer 18, februari 2009

Je zou  zo zeggen:

Hoe is het mogelijk  dat wij als geborenen in de 40-, 50-, 60- en 70-er jaren nog leven…..!?

Waarom?

(vervolg van nr. 16, oktober 2008)

 

De televiziezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam er een uurtje dat leuk was voor kinderen en oh wee als je daarna op durfde te staan om op een knopje van een andere zender te drukken (die zaten aan het toestel vast). Je ouders bepaalden wat en hoelang daarna je nog keek.

 

We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden zijn uitgevallen en daar werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewone ongelukken en soms kreeg je er zelfs nog een extra pak slaag voor. We vochten en sloegen elkaar soms bont en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas speldde. Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf. Met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg pas dat we de rem vergeten waren.

 

We voetbalden op straat en alleen wie goed was mocht meedoen. Wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen. Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Soms deden ze een klas nog een jaar en daarover was geen discussie op een ouderavond. De meester had altijd gelijk. We smeerden onze boterhammen zelf met een grote-mensen-mes en als je ze vergeten was mee te nemen kon je op school niets kopen! Als je de korst niet opat had je de rest van de dag een beetje meer honger. We gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter. Als je moeder in de huisdeur naar je zwaaide, was je een watje! Als je problemen veroorzaakt had, waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je op te halen maar niet om je eruit te kletsen. Onze daden hadden consequenties.
Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. We hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.
We hebben moeten leren er mee om te gaan.

Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico’s durven nemen en instaan voor de gevolgen.

Wij waren helden!

 

Muziek, belicht en vertaald

 

Zingen is leuk, sociaal en ook gezond. Maar liefst 600.000 mensen zingen bij een koor.
Misschien bent u wel een van hen. Dan weet u dat zingen aanstekelijk en gezellig is.
Maar wist u dit ook? Zingen verhoogt de weerstand en is goed tegen stress. Uit een wetenschappelijk onderzoek aan de Universiteit van Frankfurt blijkt dat zingen goed is voor het menselijk immuunsysteem. Dit is getest door het bloed te onderzoeken van mensen die in een koor zongen. Het blijkt dat de concentratie immuunglobuline A, proteïnen die als afweerstof werken, en de hoeveelheid cortison, een hormoon tegen stress, aanzienlijk toenemen bij het zingen.

Door te zingen wordt de adem gestimuleerd en dus ook de bloedsomloop. Maar ook het plezier dat wordt beleefd aan zingen, werkt stressverlagend. Dingen doen die je leuk vindt, zullen altijd helpen om gezond te blijven.

Als u zelf iets te enthousiast zingt en uw stem te veel hebt belast, ga dan door de neus ademen en drink voldoende water. Als uw slijmvlies uitdroogt, is het kwetsbaar. Forceer uw stem niet wanneer u verkouden bent. Niet kuchen, schrapen, fluisteren en schreeuwen, niet roken, dit is slecht voor de stembanden!
(Overgenomen van de internetsite van Unive)

Muziekweetje

Poes speelt piano
Betsy Alexander is een pianolerares in Philadelphia in Amerika. Sinds kort heeft ze een heel bijzondere leerling: Nora, haar grijze poes met groene ogen. Op een dag ging Nora op de pianokruk zitten en begon verschillende toetsen te proberen. Ze lijkt echt te genieten van haar eigen spel en speelt ook als er niemand anders in de kamer is. "Dan zit ze daar op de kruk met haar kleine pootjes op de toetsen" zegt Betsy. Nora vindt vooral de hogere tonen erg aantrekkelijk en slaat soms meer keren achter elkaar dezelfde toetsen aan.
Ze speelt het allerliefste mee met het Menuet in G van Bach.

 


Uit Moorkopjes nummer 17, december 2008

DE SMULHOEK

 

Voor de feestdagen in de maand december zijn altijd heel veel tijdschriften met heerlijke recepten beschikbaar, maar toch kies ik graag voor dit  heerlijke recept voor oliebollen.

Van huis uit is het traditie bij ons om zelf de oliebollen volgens recept van onze opa te bakken en mijn moeder was daar een enthousiast bakster van.

Op 30 december werden de ingrediënten gewogen, gewassen en met een theedoek erover klaargezet voor de volgende dag.

Op oudjaar om 07.00 uur stond m’n moeder op om het beslag voor de oliebollen te maken en het beslag werd dan met de hand geslagen om het goed luchtig te krijgen. Vervolgens werd het dicht bij de kachel gezet met een theedoek erover heen en  je mocht vooral niet snel voorbij lopen anders zakte het deeg in. Ik keek wel met m’n moeder mee of het beslag wel rees, want een oudjaar zonder eigen gebakken bollen was niet denkbaar.

Als het deeg voldoende gerezen was werden de pannen met vet verhit, bakje met water voor de lepels ernaast, blocnote om het aantal dat gebakken werd te noteren, theedoek om moeders hoofd gebonden en balkondeur opengezet en het feest kon beginnen.

Vooral de eerste bal was spannend want was het vet wel heet genoeg en was de bal goed gaar ?

Als kind mocht je wel kijken maar met de handen op de rug want dit was toch wel moeders feestje, ze vond het altijd geweldig als de oliebollen vanzelf gingen keren.

Pas toen ik een eigen huishouden kreeg mocht ik echt in de leer en ik moet zeggen dat ik met hetzelfde plezier als m’n moeder dit ritueel heb overgenomen, met dit verschil dat ik het juist leuk vond als mijn zoons het ook wilden proberen en natuurlijk zonder theedoek op m’n hoofd.

Hier volgt hét recept voor 60 oliebollen:

 

1 kilo bloem       4 ons rozijnen  

5 dl melk           2½ ons krenten

2 ½ dl water      1 doosje sukadesnippers

5 eieren             ½ doosje sinaasappelschilsnippers

75 gr. gist          2 grote goudreinetten

1 theelepel zout  1 dessertlepel suiker

 

Krenten en rozijnen wassen, sukade en sinaasappelsnippers heel fijn snijden, goed laten uitlekken.

Bloem in een grote bak doen, krenten etc. erbij met de geraspte appels en de eieren en een schepje suiker (dan rijst het beter).

Gist aanmaken met lauwe melk en de gist goed oplossen, dan lauw water erbij en bij de bak bloem doen en het geheel goed mengen, dit kan met de mixer met deeghaken.

Doek erover, niet stoten en 1 ½ uur laten rijzen.

Bakken in zonnebloemolie op 180 graden, met een ijslepel is het makkelijk en mooie bol te maken.

Het scheelt een hoop “baklucht”als je tegelijk met het bakken een pannetje met azijn zachtjes laat koken.

Heel veel plezier ermee en eet smakelijk !

Hierbij wens ik alle moorkopjes tevens hele gezellige feestdagen toe.

 

Paulien


Uit Moorkopjes nummer 16, oktober 2008

Je zou  zo zeggen:

Hoe is het mogelijk  dat wij als geborenen in de 40-, 50-, 60- en 70-er jaren nog leven…..!?

Waarom?

We zaten in auto’s zonder  veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.

Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf, vol lood en cadmium.

Boven aan de trap was geen hekje, wie te ver ging kukelde naar beneden.

Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat. Als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.

Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.

Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je er met je vingers tussen zat waren ze weg.

Op de fiets zat je achterop met je kont op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.

Een helm hadden we nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.

Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.

Kleur- en smaakstoffen moeten toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als de limonade toen was, zie je ze nu niet meer.

Kauwgum legde je ’s avonds op het nachtkastje of in de suikerpot en je stak het ’s morgens weer in je mond.

Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n gevaarlijke klep eraan.

Schoenen waren meestal ingedragen door broer, zus, neef of zo. Je fiets was te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als er een band kapot was, leerde  (je vader) je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.

We gingen ’s morgens vroeg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging.

Niemand wist in de tussentijd waar we zaten en we hadden geen GSM mee.

Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze-mannetjes-verzamelplek.

Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.

We aten ook al koekjes en kregen brood mee met veel boter en werden toch niet dik.

We hadden geen playstation, Nintendo, Xbox, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, euromunt sound, eigen televisie, computer of internet. Wij hadden vrienden!

Volgende keer vertel ik verder!

 

Beppie 

(Zie nr. 18, februari 2009)
 

Jazz uit muziekdoos

In november 1959 scoorde het Nederlandse duo Jan & Kjeld een hit met Tiger Rag, een bekend Dixielandnummer. Louis Armstrong vertolkte het al jaren. Verschillende jazzcomponisten ruzieden al lang wie het nummer geschreven zou hebben.
Totdat omtdekt werd dat de melodie al in 1867 door muziekdozen werd gedraaid!

Bron: Quest 

 


Uit Moorkopjes nummer 14, april 2008

Verslag van het concert samen met De Valleiklanken
Helaas…… het is een feit, het concert, waar zolang door twee koren aan gewerkt is, is weer voorbij.
Het optreden van MoorSound en De Valleiklanken is een groot succes geworden, met een bomvolle zaal en
enthousiast publiek. Dit is de enige conclusie die hieruit getrokken kan worden.
 

De dames van beide koren openden de avond met het lieflijke Michelle, een lied dat vroeger al gezongen werd, toen alle dames nog vertegenwoordigd waren in de dameszanggroep "Dragonder".

Dit optreden werd aan het eind van het lied door de mannen ruw verstoord, ze vonden het tijd dat ook zij eens een eigen lied, "We’re the men", ten gehore mochten brengen.

Een speciaal lied geschreven voor de mannen, zodat ze konden laten horen wat ze allemaal in huis hebben en meer kunnen dan oe en aa zingen.

 

MoorSound vervolgde het optreden en De Valleiklanken gingen af (van het podium).

Een steeds terugkerend ritueel van opkomen en afgaan. Het is een heel gevarieerde avond geworden.

Ondanks dat de beide koren een beetje hetzelfde repertoire hebben, was het verschil in optreden groot.

De naam van het concert "Vriendschap en Zo" was erg toepasselijk, koren zijn concurenten van elkaar, maar beoefenen allemaal dezelfde hobby met dezelfde passie en overgave.

Tijdens het inzingen bleek dat het lied Lascia ch’io Pianga, dat door beide koren gezongen wordt, ook heel goed samen klonk, zodat dat als toegift ten gehore werd gebracht.

 

Hans Wegen werd gehuldigd omdat hij al 25 jaar, eerst de damesgroep Dragonder en later MoorSound, op de piano begeleidt, of toch De Valleiklanken, nee toch MoorSound, dit was die avond niet helemaal duidelijk bij Jos Schilte.

Beide koren waren zo enthousiast, dat het eigenlijk niet uitmaakte wie er optrad, wie er voor het koor stond of wie de begeleiding had, er werd uit volle borst en met veel plezier gezongen.

Van mijn kant en ik denk namens iedereen de complimenten voor de organistie, die het lang niet altijd makkelijk heeft gehad, maar ze heeft het er erg goed vanaf gebracht.

Frits Fokker


Muziek, belicht en vertaald

Beroemdste piano (bron Quest)

De Rolls Royce onder de piano’s, Steinway, komt uit Amerika. Maar het beroemdste pianomerk ter wereld is van origine Duits. In 1836 construeerde de Duitse timmerman Steinweg zijn eerste piano in zijn keuken. Zo’n 10 jaar later, na bijna 500 piano’s te hebben gebouwd, vertrok de Duitser naar Amerika. In 1988 fabriceerde het bedrijf zijn 500.000ste piano.

 


 

Recept: Hete Bliksem

Hete bliksem lijkt mij een oud-hollands recept, hier komt het:

Voor 6 personen:

500 gram gedroogde appeltjes,

500 gram goudreinetten,

250 gram rookspek in blokjes,

1 ui, en verder aardappels voor puree,

peper, zout, mosterd, ham.

 

De gedroogde appeltjes moeten een nacht weken, de volgende dag worden de ui en het rookspek zachtjes in wat olie gebraden, vervolgens gaan de goudreinetten en gedroogde appeltjes erop en dan moet het zachtjes smoren. Vervolgens wordt het hele zaakje door de puree geroerd en op smaak gebracht. Als je er mosterd door doet heet het gerecht: donder en hete bliksem.

Recept: Één-persoonsgerecht.

Hier komt een recept voor een mini-stamppotje met witlof:
Eén struikje is genoeg, met wat aardappels voor puree. Bak de witlof in reepjes in wat olie, doe er een eetlepel bladpeterselie doorheen en roer het met zout en peper door elkaar. Maak het lekker met geschaafde oude boerenkaas en plakjes krokant gebakken ontbijtspek.
Eet smakelijk!    

 


 
Boven